Rozdział drugi

O ile ktoś to jeszcze czyta...

Udało mi się wreszcie skończyć ten rozdział. Zpowiadałam, że będzie wcześniej, wiem, pozostaje mieć nadzieję, że mi wybaczycie. Rozdział wydaje mi się raczej nudny i krótki. Jestem bardzo wdzięczna za te wspaniałe komentarze, naprawdę baaardzo mnie motywują. 

Ithlino możliwość dodania do obserwatorów jest i będzie mi bardzo ( już trzecie 'bardzo') miło.

Cyziu życzenia zdrowia (przeczytałam rozdział i jeszcze skomentuje, z reszta podobał mi się jak zawsze)

Esme również czytałam i też mi sie podoba i także jeszcze skomentuję.

Za błędy przepraszam i zapraszam;p

W cichym, ciemnym holu pojawiły się nagle dwie postacie, niższa z nich natychmiast podążyła do innego pomieszczenia, opuszczając towarzysza bez słowa. Druga stała jeszcze przez chwilę w mroku, patrząc, jakby z żalem, za oddalającą się kobietą. Trwało to jednak tak krótką chwilę, że jedynie baczny obserwator, jakim niewątpliwie była Amanda Peockly - niezarejestrowany animag, mógł to zauważyć.

***

Zaraz po tym, jak powrócili do rezydencji, Narcyza poszła do swojej sypialni. Na podłodze wciąż leżało roztrzaskane zdjęcie.

-Reparo – mruknęła i schyliła się by podnieść fotografię. Przedstawiała ją samą oraz paro miesięcznego Draco, którego trzymała w objęciach. Oglądała to zdjęcie już wiele razy, jednak dopiero teraz jej wzrok przykuł srebrny naszyjnik, który leżał na komodzie, przy której stała z niemowlęciem. Znała ten naszyjnik, należał do jej zmarłej matki, lecz już dawno go nie widziała. Uznała, że warto będzie go poszukać. Nie miała sił, aby robić to w tamtym momencie, więc odstawiła zdjęcie i usiadła na sofie.

Rozmowa, którą podsłuchała i ta kobieta, wszystko wskazywało na zdradę. Nie wątpiła w nią zresztą ani przez chwilę, doskonale zdawała sobie sprawę, że mąż ją zdradzał, więc nie stanowiło to żadnej niespodzianki. Istniała jednak różnica między wiedzą, a ujrzeniem czegoś na własne oczy. Zabolało. Bolało za każdym razem i nie miało znaczenia, jak bardzo wszystkiego by się zapierała, nie chciało przestać. Próbowała wmówić sobie, że już dawno jej nie zależy, że nie ma żadnego znaczenia, co on robi, a czego nie. Niestety nie potrafiła w to uwierzyć, rozsądek mówił jedno, a serce drugie.

Jednocześnie poczuła się dziwnie przerażona, ucisk w gardle powiększał się, wilgotne oczy groziły powodzią łez. Bała się bardzo, nie potrafiła jednak powiedzieć dlaczego ani przede wszystkim czego, gdyż z całą pewnością nie spowodowało tego zajście z Lucjuszem. Był to niezwykły rodzaj strachu, trudny do opisania i niemożliwy do zakwalifikowania, a ona przecież tak bardzo lubiła mieć wszystko uporządkowane i oznaczone odpowiednią etykietką. Ten strach był pod każdym względem niekanoniczny, nie potrafiła sobie z nim poradzić. Po chwili zmieniła pozycję podciągając nogi pod brodę, które następnie ciasno objęła. Obserwowała pokój kołysząc się delikatnie, wszystko wokół niej wydało jej się bardzo smutne i zimne. Zupełnie jak ona. Długo wstrzymywane łzy popłynęły po jej policzkach, po to tylko aby spaść na jej suknię, tworząc maleńkie, mokre plamki, które niedługo wyschną i w efekcie nic po nich nie pozostanie, żadnego śladu oprócz jej zaczerwienionych oczu. Jakie to bezcelowe, pomyślała. Czuła się niezwykle słaba, nie umiała nad sobą zapanować, a był chyba pierwszy raz, kiedy nie przyszło jej to naturalnie. Siedziała więc na szarej kanapie trzęsąc się coraz bardziej, a słone krople nie przestawały płynąć po jej twarzy. Opłakiwała utratę poczucia bezpieczeństwa, szczęścia i wszystkiego, co miała, zanim wydarzenia z tamtej zimowej, wietrznej nocy wszystko zniszczyły. Opłakiwała również stratę maleńkiej, a jednak znaczącej części siebie, której nie potrafiła odzyskać. Zaufała bowiem Lucjuszowi całkowicie, dając mu całą siebie, co było ogromnym błędem. Pierwszy i ostatni raz, kiedy ten błąd popełniła. Pragnęła, żeby wraz ze łzami opuścił ją cały ból i żal, który przez tak długi czas tłumiła w sobie. Wydawało się jednak, że oba uczucia wrosły w nią głęboko, aż do rdzenia i nie było sposobu, żeby się ich pozbyć.

Jej myśli skupiły się na tamtym bolesnym zdarzeniu, które całkowicie odmieniło jej dotychczasowe życie.

 Półmrok, wiatr, zimno i ta niepokojąca atmosfera, zwiastująca ból, tortury i śmierć. Nie miała pojęcia w jaki sposób się tam znalazła, a znajdowała się na samej krawędzi niesamowicie głębokiej przepaści. Kiedy jednak spróbowała odejść od niebezpiecznej granicy, poczuła, jakby trafiła na przeźroczystą barierę. Nie mogła przejść. Była uwięziona. Sięgnęła po różdżkę ,jednak nie znalazła jej. Uwięziona i bezbronna. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że nie jest sama, za niewidzialną przeszkodą stała nieznajoma kobieta oraz jej mąż. Zalała ją fala ulgi, on tu był, a on na pewno nie pozwoli jej skrzywdzić.

Jak bardzo się myliła, ale wtedy jeszcze tego nie wiedziała, a czasami marzyła, żeby tego wszystkiego nie wiedzieć, nigdy nie zobaczyć. W tych rzadkich chwilach słabości, pragnęła, wciąż żyć tak jak wcześniej, nie widzieć prawdy i nigdy jej nie poznać. Życie z zamkniętym oczami było prostsze, łatwiejsze, mniej bolesne i czasem za tym tęskniła.

Dyskutowali o czymś żywo, nawet z odległości w jakiej się znajdowała, mogła zobaczyć wyraz skrajnej złości na twarzy Lucjusza. Nie słyszała o czym mówią, ściana przed nią skutecznie jej to utrudniała. Zdawali się jej nie widzieć. Rozejrzała się uważniej po okolicy, zauważając za przed nią, otoczony górami, rozciąga się ogromny cmentarz. Zadrżała, zarówno ze strachu, jak i z zimna. Nieuzbrojona, uwięziona kobieta w ciąży miała jak najlepsze powody, żeby być przerażona. Usłyszała głośny huk i poczuła jak siła odrzutu przewraca ją do tyłu. Ziemia uciekała spod jej palców, ostatkiem sił złapała się drobnego krzaczka, który jakimś cudem wyrósł wśród nagich skał. Zwisała nad przepaścią, a jej jedynym uchwytem była roślina, którą powoli wyrywała z ziemi. Zaczęła krzyczeć w nadziei, że bariera oddzielająca ją od cmentarza została zniszczona. Osuwała się coraz niżej. Nagle poczuła, że zamiast w dół przesuwa się bliżej stałego gruntu. Lucjusz. Kiedy była w połowie drogi, przestał ją wyciągać. Ledwie zdążyła znaleźć oparcie dla nóg i rąk. W małej odległości od jej prawej dłoni leżała różdżka, aby do niej sięgnąć musiała puścić skałę. Umysł podpowiadał, że jeśli to zrobi spadnie, jednocześnie wiedziała, że jeśli nie puści spadnie na pewno. Była zbyt słaba, żeby dobrze się trzymać. Zaryzykowała i… złapała różdżkę. Moment później stała na ziemi. Udało się. Poszukała wzrokiem Lucjusza, nie rozumiała jego zachowania. Niedaleko od miejsca, w którym stała zobaczyła go. Siedział przy tamtej kobiecie. Jej sytuacja była bardzo podobna do tej, w której Narcyza znajdowała się chwilę wcześniej. Lucjusz zostawił ją, żeby ratować inną. Kobietę noszącą jego własne dziecko, na rzecz kochanki. 

Nie mogła mu tego wybaczyć, zniszczył tym ich całe wspólne życie. Chciała go nienawidzić i w części rzeczywiście tak było, ale bynajmniej nie przeszkadzało to, aby przez niego cierpiała.

Jej rozmyślania przerwało nagłe pojawienie się skrzata domowego, który wręczył jej list. Zanim zdążyła zapytać, skąd go wziął, stworzenie zniknęło. Później będzie go musiała srogo wychłostać, nie rozumiała, co jest trudnego w zapamiętaniu, że swoje listy odbiera osobiście od sowy. Zerknęła na nazwisko nadawcy. Aaron Cornay. Westchnęła znużona i położyła pismo na łóżko.

Czuła się nieco lepiej, na tyle dobrze, żeby poszukać zaginioną biżuterię swojej rodzicielki. Udała się do pokoju, w którym trzymała większość rzeczy, która pozostała po jej rodzicach. Nie były jej do niczego potrzebne, jednak nie miała serca ich wyrzucać. Wiązało się z nimi mnóstwo wspomnień i nawet jeżeli nie były one zbyt szczęśliwe, były jej jedynymi pamiątkami z dzieciństwa. Pokój był bardzo jasny, mimo ciemnozielonych ścian, gdyż wpadało do niego wiele światła słonecznego. Gdy weszła do środka, zdziwiła się że rzeczy jest tak dużo. To prawda, że przychodziła tu bardzo rzadko, ale w jej pamięci było to małe pomieszczenie, z paroma pudłami na podłodze, a zamiast tego ujrzała trzy, ogromne szafy wypchane po brzegi i dodatkowo dwa kartony na podłodze, równie pełne, co szafy. Na szczęście miała przed sobą całą noc. Wiedziała, że gdyby się położyła i tak nie mogłaby zasnąć, a trochę pracy fizycznej dobrze jej zrobi. Nie mogła bowiem użyć czarów na medalionie, gdyż zaczarowała go jeszcze jej prababka. Jeśli chciała znaleźć naszyjnik, musiała to zrobić własnoręcznie. Otworzyła pierwszą szafę i zabrała się do szukania.

***

Setki kilometrów dalej, w małym sosnowym lasku, pewna młoda, ruda wiewiórka zbierała orzechy, które będą jej pożywieniem przez następne zimne miesiące. W pewnym momencie poczuła nieznaczne poruszenie, zamarła w bezruchu, czujnie nasłuchując. Chwilę później z krzaków wyszła wysoka, zamaskowana postać. Rozejrzała się po okolicy, najwyraźniej dostrzegając coś, co umknęło bystremu spojrzeniu wiewiórki. Intensywnie wpatrywała się w drzewo, zza którego, po chwili, wyłoniła się ciemnowłosa kobieta.

-Przyszedłeś – zacmokała z zadowoleniem – Moc starych przysiąg wzrasta, klątwy się odnawiają, ona zginie. Znasz swój wybór, więc jaka jest twoja decyzja?

-Kiedy? – w głosie zamaskowanego mężczyzny nie było żadnych uczuć.

-Niebawem. Skontaktuję się. – gdy tylko ostatnie słowa opuściły jej usta, zniknęła. Mężczyzna przez chwilę chodził w kółko, wpatrując się w przestrzeń niewidzącym wzrokiem i również się deportował.

Wiewiórka przekrzywiła łepek i chwilę przypatrywała się miejscu, gdzie jeszcze przed momentem stali. Po chwili wróciła do swojego poprzedniego zajęcia, zapominając o tym dziwnym, nietypowym zajściu.

***

Po paru godzinach żmudnych poszukiwań Narcyza stwierdziła, że się poddaje. Przeszukała wszystko, ale naszyjnika nigdzie nie było. Dochodziła właśnie trzecia w nocy, a ona w miarę pracy robiła się coraz bardziej śpiąca. Wstała z klęczek i obrzuciła pokój ostatnim spojrzeniem. Szczęście nie opuściło jej jednak całkowicie, gdyż zanim zamknęła drzwi dostrzegła mały błysk na górnej półce. Zaintrygowana podeszła bliżej i ujrzała zagubiony naszyjnik. Sięgnęła po niego, a w chwili, gdy go dotknęła, poczuła gwałtowne szarpnięcie w okolicach pępka, dłoń, którą trzymała medalion zdawała się być do niego przyklejona. Były to odczucia charakterystyczne tylko dla jednego, znanego jej środka transportu. 

Świstoklik…