Rozdział czwarty

 Przepraszam. Chociaż to chyba za mało powiedziane, biorąc pod uwagę fakt, że nie odzywałam się ponad dwa miesięce. Szkoła daje w kość, szczególnie w tym roku i dość trudno mi znaleźć czas na pisanie. Po tak niesamowicie długim czasie publikuje rozdział czwarty, krótki, w którym mało się dzieje, czyli zdecydowanie nie taki, jaki chciałabym napisać po nieobecności. Mam nadzieję, że zrozumiecie. Posiadanie takich wspaniałych czytelników zawsze sprawia, że zaczynam się uśmiechać do monitora, szczególnie, kiedy czytam Wasze komentarze. 
W ciągu tych dwóch miesięcy dorobiłam się cudownej bety: Paradise, więc teraz nareszcie nie będzie błędów <3 Chciałam także polecić jej bloga: http://sny-na-jawie.blogspot.com/, dopiero zaczyna, a historia jest naprawde świetna.
Myślę, że to tyle. Jeszcze raz przepraszam, że tak długo nie dawałam znaku życia i dziękuję za najlepsze czytelniczki na świecie <3

 

-Trzeba … jej …eliksir… - słuchała tych zniekształconych słów już tak długo, próbując zrozumieć. Ułożyć w zdania, znaleźć sens. Raz nawet otworzyła oczy. Tylko po to, żeby upewnić się, że jej nie zostawili. Bała się samotności. Oni jednak, zamiast się ucieszyć, uśmiechnąć się do niej, zaczęli mówić z przejęciem, głośno, natarczywie. Przestraszyła się, że czymś ich rozzłościła. Nie chciała tego, nie ich złości. Wcześniej było dobrze, kiedy po prostu leżała. Więc zamknęła oczy i więcej ich nie otwierała. Przestali krzyczeć, a ona wciąż nasłuchiwała. Przynajmniej przez jakiś czas.

***

   - Wydaje mi się, że może pan zabrać żonę do domu – mówił z przejęciem młody lekarz, spoglądając na wyższego od siebie mężczyznę – Nic więcej nie możemy zrobić, a istnieje prawdopodobieństwo, że w znajomym otoczeniu odzyska chociaż częściową pamięć.

- Tak. Dziękuję – odpowiedział zamyślony Lucjusz Malfoy.

Błysk w jego oczach sprawił, że lekarzowi przeszły ciarki po plecach. Sama obecność arystokraty sprawiała, że aż cierpł ze strachu. W każdym ruchu Malfoya dało się wyczuć ukrytą siłę i władzę. Magomedyk nie wątpił, że okrucieństwo często mu towarzyszy. W głębi serca współczuł jego młodej żonie i, gdyby mógł, nigdy nie pozwoliłby jej zabrać. Była taka piękna i krucha, a ten człowiek mógł ją tylko zniszczć. Jednak pomimo tych szlachetnych myśli, doskonale wiedział, że nic nie może zrobić.

***

   Siedziała na miękkim łóżku w satynowej pościeli, patrząc niewidzącym wzrokiem przed siebie. Mogłaby znaleźć tysiące osób, które byłyby niezwykle szczęśliwe, znajdując się na jej miejscu. Ba, byłoby to spełnienie ich najskrytszych marzeń. Jej sytuacja mogłaby uszczęśliwić tak wiele osób, tak wiele istnień, ale nie ją. Co za ironia losu. Od dzieciństwa żyła w przepychu i jak widać nic się pod tym względem nie miało zmieniać. Nie chciała tego. Nie takie były jej plany na przyszłość. Chciała czegoś, czego nigdy w życiu nie zaznała, czego nigdy nie miała zaznać. Marzyła, że kiedyś będzie dla kogoś ważna, ona sama, nie jej status krwi, nie pieniądze. Chociaż raz w życiu chciała być kochana. Mieć kogoś, kto nigdy nie opuści, nie zostawi, nie zawiedzie. Nie było jej dane nawet posmakować miłości. Nawet łzy nie miały już sił, żeby wypłynąć z jej oczu.

   Przed sobą widziała zwykłą, nieciekawą ścianę, oświetloną bladym światłem księżyca. Znienawidziła ją od pierwszego wejrzenia. Była częścią tego domu, częścią jej więzienia. Zapragnęła ją zniszczyć, ją i wiele innych. Aż w końcu nie pozostałoby nic prócz gruzu. Najbardziej pragnęła jednak zniszczyć pana tego domu, jej oprawcę. W przypływie złości zrzuciła wazon, rozgniatając ceramikę na pył. Wyobrażała sobie, że to on, tak oto ginie, rozdeptany pod jej stopami. Wiedziała, że zaraz tu przyjdzie, usiądzie obok, pogłaszcze po włosach, mówiąc niemające żadnego sensu słowa, które w zamierzeniu miały ją uspokoić. Ona pozwoli mu na to wszystko, bo zawsze pozwala, bo to codzienna rutyna, której nie można zakłócać. Nawet jeśli jego dotyk powoduje obrzydzenie, a obecność przytłacza. Pozwoli mu. Pozwoli na wszystko. Zawsze to robi.

On nie zrobił jednak tego, co powinien. Z niewytłumaczalnego powodu wziął ją na ręce i wyniósł z pokoju. ‘Wszystko jest źle, nie tak’ – chciała krzyknąć, ale nie mogła znaleźć głosu. Posadził ją na niskim stołku w nieznanym jej pomieszczeniu, żeby po chwili wylać kroplę płynu na całkiem sporą ranę, która z jakiegoś powodu znalazła się na jej ręce. Wszystko było tak bardzo "nie tak". Ze zdziwieniem zauważyła, że dotyka jej twarzy. Jakby ocierał łzy, których przecież nie było. Uklęknął przed nią, delikatnie gładząc policzek.

- Zaniosę cię teraz do twojego pokoju, dobrze? – cichy, łagodny szept po raz pierwszy wydał jej się kojący. Kiwnęła głową, potakując. Znów wziął ją w ramiona, a ona zamyślona, zaczęła wsłuchiwać się równy rytm jego serca. Jego ciało przyjemnie ją ogrzewało po pobycie w tamtym zimnym pomieszczeniu. Może jego obecność nie jest aż taka zła? – nieproszona myśl wkradła się do jej umysłu, jednak po chwili zastanowienia przyznała jej rację. Nie chciała zostawać sama tej nocy. Położył ją w łóżku i, jak co dzień, złożył delikatny pocałunek na jej skroniach. Zanim zdążyła coś powiedzieć, zgasił małą lampkę i wyszedł.

***

   -Aaaaaa – przejmujący krzyk rozdarł nocną ciszę, która panowała w pogrążonym we śnie Manor, budząc każdą żywą istotę.  Narcyza obudziła się również, próbując zorientować się w sytuacji. Nie była pewna, co tak naprawdę ją obudziło. Oczekiwała, że ktoś zaraz zjawi się w jej sypialni i wszystko wyjaśni.  Mijały minuty, a ona nie usłyszała żadnych kroków, nikt nie otworzył drzwi prowadzących do jej pokoju, nikt do niej nie przyszedł. Postanowiła wyjść i osobiście poszukać odpowiedzi. Na końcu korytarza widać było słabe światło, więc skierowała się w jego kierunku.

Siedział na łóżku, pochylając się nad drobną postacią, która na nim leżała.

- … i tam był potwór, który chciał mnie skrzywdzić – cienki, drżący głosik dochodził z łóżka. Podeszła kilka kroków do przodu, aby dojrzeć do kogo należy. Zobaczyła małego, jasnowłosego chłopca, którego twarzyczka była mokra od łez. Lucjusz delikatnie go przytulił, pocieszając, dokładnie tak jak wcześniej ją. Zrobiło jej się ciepło na sercu.

-  Tato, kiedy wróci mama?  - chlipał chłopczyk.

- Niedługo, mam nadzieję. Wciąż jest bardzo chora, Draco.  Potrzebuje czasu, aby wyzdrowieć  – na chwilę przycisnął syna mocniej do swojej piersi – Połóż się. Obiecuję, że żadne koszmary nie będę cię już męczyć. Dobrze, Draco?

Chłopczyk pokiwał głową i pozwolił ukołysać się do snu.  Spoglądała na tą scenę, nie mogąc oderwać oczu. Zdziwiło ją, że Lucjusz ma syna. Zastanawiała się, kim jest matka chłopca i gdzie się znajduje. Była w prawdzie żoną Lucjusza, lecz na pewno nie matką jego dziecka. Więc kto? I dlaczego tamta kobieta nie była związana z Malfoyem węzłem małżeńskim? Pogrążona w myślach zadawała sobie te pytania i nie zauważyła nawet, że jest obserwowana.

***

    W chwili, gdy uspokojony Draco zasnął, pan Manor wstał z ciężkim westchnięciem ulgi i postanowieniem położenia sie na powrót spać. Jakie było jego zdziwienie, kiedy zobaczył drobną, szczupłą postać nieumiejętnie skrywającą swą obecność za drzwiami. Niezdrowa bladość jej twarzy, którą okalały pukle jasnych, niemal białych włosów  boleśnie przypomniała mu o wydarzeniach, które miały miejsce z jego winy. Wiedział, że nigdy sobie nie wybaczy. Dawno temu przekonał się, jak wiele szkody potrafi przynieść nieumiejętny krok, zła decyzja podjęta w nieodpowiednim czasie. Wtedy jednakże nie on miał wpływ na konsekwencje, gdyż to nie on decydował. Przysiągł sobie wówczas, że nigdy nie pozwoli sobie utracić czujności. Rodzina była dla niego najważniejsza , a teraz do końca życia będzie musiał żyć z poczuciem winy. Skrzywdził jedną z dwóch najważniejszych dla siebie istot i to więcej niż raz. Jakie znaczenie miały w tym względzie jego zamiary? Cierpiała przez niego i tylko niego. Chowając głęboko w sercu swój ból i żal, ze zdziwieniem zauważył również oznaki natchodzącej złości. Bądź co bądź uzasadnionej - miała odpoczywać, leżąc w łóżki, a nie wybierać sie na spacery po Manor w poszukiwaniu Bóg wie czego.

- Narcyzo, dobrze wiesz, że nie wolno Ci wychodzić z łóżka, jeszcze przynajmniej przez tydzień  - z rozbawieniem zauważył strach, jaki malował się w jej oczach, kiedy podniosła głowę. Zupełnie jak wystraszona mysz, która nieoczekiwanie spotyka na swojej drodze głodnego kota.

Stracił już nadzieję, że odpowie. Każda próba nawiązania konwersacji spotykała się z głuchym milczeniem. Podszedł do niej lekkim krokiem i podniósł, kierując się w stronę jej nowej sypialni. Mimo ciężaru winy, jaki nosił i nosić będzie do końca swoich dni, pozwolił sobie delektować się trzymaniem jej blisko. Delikatny, ledwo wyczuwalny dotyk jedwabistych włosów na szyi i nagim ramieniu, zapach lawendy, którym zawsze pachniały jej włosy sprawiały, że na krótkie momenty zapominał o rzeczywistości. Znowu miał dwadzieścia lat, trzymał ją w ramionach, słuchając jej perłowego śmiechu. Znów był szczęsliwy. Chwile jak to chwile zawsze kiedyś się kończą, ulotne jak podmuch wiatru. Dotarli do pokoju Narcyzy. Wiedział, że będzie musiał ją postawić, wypuścić z ochronnych ramion, jednak przedłużał tę chwilę najdłużej jak mógł. Kiedy jej nagie stopy dotknęły puszystego dywanu, łagodnie pogładził ją po policzku. Para czystych, niebieskich oczu momentalnie popatrzyła w jego. Ledwie świadom, że kąciki jego ust podjechały do góry, pochylił się i złożył czuły pocałunek na jej malinowych wargach. Ku jego ogromnemu zdziwieniu nie odepchnęła go, choć nie odwzajemniła pieszczoty.

- Lucjuszu, ja nie...

Nie dał jej nawet skończyć, wiedział, co zaraz usłyszy. Pod tym względem miała rację, nie powinien jej całować. Nie kiedy to wszystko...  Puścił ją, czując nagły chłód, jednak nie mógł nic poradzić. Odwrócił się na pięcię i wyszedł. W chwili, gdy jego dłoń dosięgnęła klamki, usłyszał cichy głos:

- Nie chcę być sama.