Prolog

Wiem, że prolog jest dość krótki, ale wydaje mi się że jest w nim wszystko, co powinno być.  

Na dworze już dawno zapadł zmierzch, wielkie krople uderzały równomiernie o parapet, a od czasu do czasu dało się słyszeć odgłosy grzmotów. Wszystkie żywe stworzenia już dawno pochowały się do swych schronień, wszystkie oprócz człowieka o stalowych oczach, stojącego w oknie wielkiego, śpiącego dworu. Ze spokojem wsłuchiwał się w dźwięki burzy, nie myśląc o niczym, co mogłoby zakłócić, tak rzadki dla niego spokój. Mało kto wiedział, jak bardzo kocha deszcz, który zawsze kojarzył mu się z oczyszczeniem. Kiedy obserwował, jak świat wypłakuje swoje smutki, miał wrażenie, że i jego troski i zmartwienia na małą chwilę przestają istnieć. W tamtej chwili było to coś, czego bardzo potrzebował, zapomnieć na chwilę o wszystkim, o tym co zrobił, o tym jak bardzo mógł zranić najdroższą mu osobę. W pewniej chwili coś wyrwało go z zamyślenia, zirytowany odwrócił się gwałtownie, z zamiarem wyrzucenie intruza. Jednak jedno spojrzenie na osobę, która przed nim stała odjęło mu na dłuższą chwilę mowę. Stała przed nim jego żona, tak bardzo inna niż kobieta, którą znał. Nie była to już jego silna, uparta Narcyza, stał przed nim ktoś, kto w jednej chwili stracił wszystko, co dotąd uważał za pewne. Nie chciał dopuścić do siebie myśli, że to wszystko jego wina, zdecydowanie musiał o tym jak najszybciej zapomnieć, było to coś, co musieli zrobić oboje. Narcyza jednak nie była wstanie, a odkąd dowiedziała się co tak naprawdę się stało, w jej głowie wciąż pojawiało się to nurtujące pytanie dlaczego? Kiedy jednak znalazła jedyną osobę, która mogła na nie odpowiedzieć, ona nie była wstanie go zadać. Może dlatego, że jego oczy jasno i wyraźnie mówiły jej, czego powinna spodziewać się po odpowiedzi, a może  dlatego, ze po prostu się bała. Bała się, że jego uzasadnienie będzie dokładnie takie, jakiego cały czas się obawiała, a w tamtej chwili nie miała dość sił, żeby znieść i to. Popatrzyła więc tylko w lodowato zimne oczy męża, zdając sobie sprawę, że jednak miała rację. Jego oczy były całkowicie obojętne, patrzyły na nią, jak na obcego człowieka. Coś w niej pękło, w tamtej chwili naprawdę poczuła, jakby jej poukładany świat się walił, a ona nie mogła się niczego złapać i spadała w otchłań razem ze wszystkim, w co dotąd wierzyła. Lucjusz coś do niej powiedział, jednak jej było już wszystko jedno, pragnęła przede wszystkim iść spać, zatopić się w marzeniach i już więcej o niczym nie myśleć. Zdążyła poczuć jeszcze straszliwe skurcze w okolicach brzucha, silne ręce próbujące ją podtrzymać, a później był już tylko ból i ciemność.

Następne, co pamiętała to niemowlę, które zostało położone w jej ramionach przez uśmiechniętą pielęgniarkę, mówiącą coś o chłopcu.  Dopiero po jakimś czasie zrozumiała, że dziecko leżące obok niej, jest jej dzieckiem, jej małym chłopcem. W tamtej chwili była naprawdę szczęśliwa, pragnęła zobaczyć uśmiech Lucjusza na widok dziecka, poczuć jego silne objęcia wokół siebie.  Pragnęła spokoju i ulgi, które mógł zapewnić  tylko jej mąż. Zanim jednak zdążyła o niego zapytać, przypomniała sobie wszystkie wydarzenia z minionych dni i uśmiech momentalnie znikł z jej twarzy. Dość szybko pojawił się jednak z powrotem, kiedy spojrzenie kobiety padło na malutkie zawiniątko z paroma blond włoskami, leżące w jej ramionach. Uśmiechu tego nie mogło zniszczyć nawet pojawienie się Lucjusza, który wbrew temu, co myślała Narcyza, był przeszczęśliwy z powodu nowonarodzonego syna.